De gevangenissen van het Dogepaleis en de Brug der Zuchten

De Brug der Zuchten

De brug werd in 1614 gebouwd om het paleis met de nieuwe gevangenissen te verbinden. Het is een gesloten, overdekte brug met twee gangen, gescheiden door een muur: de ene verbindt de gevangenissen met de zalen van de Magistrato alle Leggi en de Quarantia Criminal, de andere met de zalen van de Avogaria en de Parlatorio (spreekkamer).

De bijnaam stamt uit de romantiek: het is de zucht van de gevangene die, op weg van de rechtbank naar zijn cel, het kanaal oversteekt en door de kleine ramen nog net de lagune, San Giorgio, de vrijheid ziet.

Wikipedia noemt een bouw «kort na 1600» en schrijft het ontwerp toe aan Antonio Contin; de Engelse naam «Bridge of Sighs» komt van Lord Byron.

De Prigioni Nuove

Elke cel was volgens de overlevering bekleed met gekruiste larikshouten planken, vastgespijkerd op muren, vloer en gewelf. Volgens het museum zijn de Prigioni Nuove een van de eerste voorbeelden, zo niet het eerste in Europa, van een vrijstaand gebouw dat speciaal als staatsgevangenis werd gebouwd. In een cel staan de buglioli, de emmers van de gevangenen. Na de eerste verdieping kun je meteen terug naar de brug of afdalen naar de twee lagere niveaus en de binnenplaats van de gevangenissen.

De gevangenissen zijn niet toegankelijk voor mensen die slecht ter been zijn.

Pozzi en Piombi: de cellen in het paleis

De Pozzi, op de begane grond, en de Piombi, onder het loden dak (volgens Wikipedia gebouwd in 1591), zijn de cellen in het paleis zelf. Hier zat Giacomo Casanova opgesloten, die in zijn memoires vertelt over zijn ontsnapping via het dak. Je bezoekt ze alleen met de Itinerari Segreti, 40 €, waarbij je beide gereconstrueerde cellen van Casanova ziet.